کاربر گرامی  خوش آمدید ... 

تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی

مشخص نشده
مشخص نشده
11
word
42 KB
15805
قیمت: ۲,۰۰۰ تومان
دانلود مقاله
  • خلاصه
  • فهرست و منابع
  • خلاصه تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی

    شاید گیراتر از «حسن خلق»، واژه‏ای نباشد که ترسیم کننده روحی زلال و طبعی بلند و رفتاری جاذبه‏دار باشد. چیزی که عنوان برجسته رفتار یک مسلمان است و معیار کمالِ ایمان یک مؤمن، آنگونه که رسول خدا(ص) نیز، به این فضیلت متعالی آراسته بود.

    بخشی از اخلاق نیکو، در «خوشرویی» متجلّی است، بخشی در «خوشخویی» و بخشی هم در «خوشگویی». و چه خوش است که به این سه «خوش» مبارک و مقدس، بپردازیم و از آنها کلیدی برای گشودن قلعه دلها و عاملی برای تحکیم رابطه‏ها بسازیم.

    خوشرویی

    در مواجهه دو نفر با یکدیگر، پیش از هر سخن و عمل، دو صورت با هم روبه‏رو می‏شود. مواجهه دو انسان با هم و کیفیت این رویارویی چهره‏ها، نقش عمده در نحوه گفتار و رفتار دارد و رمز گشایش قفل دلهاست.

    «خوشرویی»، هم در نگاه مطرح است، هم در لبخند.

    هم در گفتار آشکار می‏شود، هم در رفتار.

    چه بسا رابطه‏ها و دوستیهایی که با «ترشرویی» و «اخم کردن» و «عبوس شدن» به هم خورده است. از سوی دیگر مبدأ بسیاری از آشناییها هم یک «تبسّم» بوده است.

    وقتی با چهره شکفته و باز با کسی روبه‏رو می‏شوید، در واقع کلید محبت و دوستی را به دستِ او داده‏اید. برعکس، چهره اخمو و ابروهای گره‏خورده و صورتِ درهم و بسته، دریچه ارتباط و صمیمیّت را می‏بندد.

    اگر این خوشرویی و خنده‏ رویی با نیّت پاک و الهی انجام گیرد، علاوه بر تأثیر محبّت‏آفرین، «حسنه» و «عبادت» به حساب می‏آید.

    از امام باقر(ع) سخن بیاوریم که فرمود:

    تَبَسُّمُ الرَّجُلِ فی وَجْهِ اخیهِ حَسَنَه ٌ.(1)

    «لبخند انسان به چهره برادر دینی‏اش «حسنه» است!»

    تبسّم، مبدأ بسیاری از آشناییها و زداینده بسیاری از غمها و کدورتهاست. شگفت از کسانی است که از این کار بی‏زحمت و رنج و خرج، که برکات فراوان دارد، طفره می‏روند و به سختی حاضرند «گُلخنده» مسرّت را بر لبان خود و چهره دیگران بیافرینند.

    برخورد با چهره باز با دیگران، آنان را آماده‏تر می‏سازد تا دل به دوستی با شما بسپارند. خنده‏رویی و بشّاش بودن، دیگران را دل و جرأت می‏بخشد، تا بی‏هیچ هراس و نگرانی، با شما باب آشنایی را باز کنند و سفره دلشان را پیشتان بگشایند.

    اگر با خوشرویی، بتوانید بار سنگین غم دوستان را سبک کنید، کارتان عبادت است و اگر با یک تبسّم، بتوانید خاطری را شاد سازید، به خدا نزدیک‏تر شده‏اید. به قول حافظ:

    دایم گل این بستان، شاداب نمی‏ماند               دریاب ضعیفان را، در وقت توانایی

    غم ‏زدایی

    وقتی یک چهره گشاده و لبخند صمیمی، غمی را از دل می‏زداید، چرا باید از این «احسان»، دریغ کرد؟

    بعضیها حضوری غم‏آفرین دارند، برخی هم محضری غم‏زدا. گروه اخیر، آیت لطف الهی‏اند که قدرشان ناشناخته است.

    گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم             چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

    انسانها نیازمند محبّت‏اند.

    این تشنگی، جز با ملاطفت و خوشرویی برطرف نمی‏شود.

    اگر اولین برخورد ما با کسی، به گونه‏ای باشد که غم او را به شادی و نگرانی‏اش را به اطمینان مبدّل سازد، دریچه‏ای به دنیای صفا و سرور به رویش گشوده‏ایم. این نیز نزد خداوند، حسنه و عبادت است.

    باز هم حدیثی از حضرت صادق(ع):

    مَنْ اَخَذَ مِنْ وَجْهِ اَخیه المؤمِنِ قَذاه ً کَتَبَ اللّه‏ُ لَهُ عَشْرَ حَسَناتٍ.(2)

    «کسی که از چهره برادر دینی‏اش، رنج و اندوهی را بزداید، خداوند به پاداش آن، ده «حسنه» در نامه اعمالش می‏نویسد.»

    مگر این کار نیک، چه اندازه زحمت دارد؟

    البته این رفتار، نوعی هنرمندی در معاشرت است، قلبی مهربان می‏خواهد و عاطفه‏ای سرشار و خصلتی نوعدوستانه. شاد کردن دیگران، چهره دیگری از همین «غمزدایی» است. گاهی با توجّهی، نگاهی، محبتی، کلامی، هدیه‏ای و ... می‏توان انسانی را مسرور ساخت و در نتیجه خدا را از خود راضی ساخت.

    در این زمینه، باز هم سخنی از پیشوای صادق شیعه بیاوریم که فرمود:

    اَیُّما مُسْلِمٍ لَقِیَ مُسلِما فَسَرَّهُ سَرَّهُ اللّه‏ُ عزَّ و جَلّ(3)

    «هر مسلمانی که با مسلمانی دیدار کند و در برخورد، او را شادمان سازد، خدای متعال نیز او را خوشحال و مسرور خواهد ساخت.»

    وقتی می‏توان با کلماتی و چهره و برخوردی خوش و دلپذیر، خاطری را خرسند ساخت، چرا باید با گفتن کلماتی ناخوشایند و اندوه‏آفرین، غم بر چهره دیگری نشاند و او را به یاد روزهای تلخش انداخت و او را مأیوس و دلسرد ساخت؟

    هنرمند کسی است که بتواند غبار غم از خاطرها بزداید. باز به قول حضرت لسان‏الغیب:

    سمن‏بویان، غبار غم چو بنشینند، بنشانند                پری‏رویان قرار از دل چو بستیزند، بستانند

    خوشگویی

    از شاخه‏های دیگر «حسن خلق»، که رابطه‏ها را استوارتر و پیوندها را صمیمی‏تر می‏سازد، گفتار دلپذیر و شادی‏بخش است. متانت در سخن و ادب در گفتار و زیبایی در کلام، خصلت پاکدلانِ بی‏کینه است و خلق و خوی اولیاء دین.

    ارزش انسان و جوهره وجودی‏اش را زبان و بیان روشن می‏سازد:

    یکی تحقیر می‏کند، یکی تشویق.

    یکی عیبجویی می‏کند، دیگری تحسین و تقدیر.

    یکی ملامت می‏کند، دیگری پر و بال می‏دهد و امید می‏آفریند.

    کدام یک خوبتر است؟

    شما خودتان چگونه بیان و زبانی دارید؟

    تلخ یا شیرین؟ گزنده یا مرهم گذارنده؟

    آیا با دیگران همان‏گونه صحبت می‏کنید که دوست دارید دیگران با شما آنچنان حرف بزنند و خطاب کنند؟

    پذیرایی از دیگران، همیشه با غذا و میوه و شیرینی نیست.

    گاهی پذیرایی، با یک کلام خوب و سخن شایسته است. این اِکرام، بالاتر از تغذیه و اطعام است، چرا که گفتار شایسته و زیبا، غذای روح است.

    گفتن یک «آفرین»، «احسنت»، «بارک‏اللّه‏» مگر چقدر هزینه و خرج دارد؟

    کسانی هستند که جان می‏دهند، ولی حاضر نیستند یک کلام تشویق‏آمیز و محبّت‏بار بر زبان جاری کنند. بشنویم از رسول خدا(ص) که اسوه اخلاق حسنه و الگوی ادب در گفتار و رفتار است که فرموده است:

    مَنْ اَکْرَمَ اَخاهُ المؤمنَ بِکلمه ٍ یُلْطِفُهُ بها وَ فَرَّجَ عَنه کُرْبَتَهُ لَمْ یَزَلْ فی ظلّ اللّه‏ِ المَمدُودِ عَلیهِ الرّحمه ُ ما کانَ فی ذلک.(4)

    «هر کس برادر باایمانش را با گفتن کلامی ملاطفت‏آمیز و غم‏زدا، مورد تکریم قرار دهد، تا وقتی او شادمان است، گوینده آن سخن همواره در سایه رحمت گسترده الهی به سر می‏برد.»

    کلام تشویقی و آفرین و مرحبا گفتن بر عمل شایسته دیگری نیز، از این‏گونه صالحات است. باز هم از کلام امام صادق(ع) بشنویم:

    [مَنْ قالَ لِاخیهِ المُؤمِنِ «مَرْحَبا» کَتَبَ اللّه‏ُ لَهُ مَرْحَبا اِلی یَوْمِ القیامَه ِ.(5)

    «هر کس به برادر مؤمن خود «مرحبا» بگوید، خدای متعال تا روز قیامت برای او مرحبا و آفرین می‏نویسد.»

    غیر از پاداش الهی، تأثیرات اجتماعی «خوشگویی» در نرم ساختن دلها و جلب عاطفه‏ها و استوار ساختن رابطه‏ها مشهود است. آنکه خوش‏سخن باشد، از دیگران نیز کلام نیکو می‏شنود. «این جهان کوه است و فعل ما ندا» و البته که حرف و سخن ما هم در کوهستان زندگیها انعکاس دارد و خوبی آن به خود ما منعکس می‏شود.

    کسی که گفتار مؤدّبانه داشته باشد، دیگران نیز با او مؤدّبانه سخن خواهند گفت. وگرنه ... «کلوخ‏انداز را پاداش، سنگ است». از کلام مولا علی(ع) است که:

    اَجْمِلوُا فِی الخِطابِ تَسْمَعوُا جَمیلَ الجَوابِ.(6)

    «زیبا خطاب کنید، تا جواب زیبا بشنوید!...»

    کیفیّت برخورد ما با انسانهای دیگر، همان نتیجه را به ما برمی‏گرداند. ادب، ادب می‏آورد و توهین و فحش، بدزبانی و اهانت متقابل را در پی دارد.

  • فهرست و منابع تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی

    فهرست:

    ندارد
     

    منبع:

    1 اصول کافی (عربی)، ج 2، ص 188.

    2. غررالحکم، ج 1، ص 139 (چاپ دانشگاه).

    3. سوره قلم، آیه 4.

    4. میزان‏الحکمه، ج 3، ص 140.

    5. بحارالانوار، ج 71، ص 280.

    6. میزان‏الحکمه، ج 3، ص 142.

    7. اصول کافی، ج 2، ص 100.

    8.. دیلمى، حسن بن محمد؛ أعلام الدین فی صفات المؤمنین، مؤسسه آل البیت علیهم السلام،  قم، چاپ اول، 1408ق، ص 120.

تحقیق در مورد تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی, مقاله در مورد تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی, تحقیق دانشجویی در مورد تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی, مقاله دانشجویی در مورد تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی, تحقیق درباره تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی, مقاله درباره تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی, تحقیقات دانش آموزی در مورد تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی, مقالات دانش آموزی در مورد تحقیق مقاله خوشرویی و خوشخویی
امتیاز کاربران: 

دریافت لینک دانلود به صورت خودکار بلافاصله پس از پرداخت

امکان پرداخت آنلاین از طریق کلیه کارت های عضو شتاب

ثبت سفارش
تعداد
عنوان محصول